Machiavelli vandaag

Na lectuur van Machiavelli deze bedenking. Belangrijk is hij sowieso voor de ontwikkeling van het Westers denken. Persoonlijk zou ik me vragen stellen indien iemand zijn werk kan lezen zonder dat dit cognitieve dissonantie oproept. Een moreel leven leiden was in zijn wereld zelfdestructief. Dat hij zelf vond dat ethiek geen rol hoorde te spelen in de politiek is dus iets waar grote onenigheid over bestaan. Een tip is het boek Machiavelli's Ethics van Erica Benner.

 In dat opzicht lijkt zijn analyse op gespannen voet te leven met Camus beeld van de absurde held. De tijd waarin hij leefde was evident erg turbulent en had iets weg van Hobbes opvatting van de totale oorlog. De meeste tijdgenoten konden al dat geweld en machtstrijd tussen lokale heersers alleen maar ondergaan. Een persoon die een moreel leven wilde leiden kon best hopen om genegeerd te worden op straffe van vermorzeld te worden. Een belangrijke vraag voor ons is wellicht in hoeverre Machiavelli's basisanalyse opgeld blijft maken in de huidige tijd? Zijn de zeden werkelijk veranderd?
 

Het zou niet correct zijn om Machiavelli af te schilderen als een cynisch, onverantwoordelijk denker. Hij had wel degelijk overtuigingen die zijn eigen persoonlijk belang overstegen. Hij stelde het belang van Firenze en Italië centraal. Veel van hen die zich koesteren in zijn schaduw kunnen zich de vraag stellen of dat bij hen ook het geval is. Wat ik zelf waardeer in zijn werk is zijn zin voor realisme. Met fantasieën zijn we niets. Te veel beleid ontspoort door de realiteit te negeren. Dat je je opstelt als een dwaas in de politiek, daar heeft niemand iets aan. Machtsmisbruik en andere ontsporingen in de politiek zijn zo oud als de mensheid. Helaas loont misdadig en roekeloos beleid al te vaak. Dat er soms uitzonderlijke ingrepen nodig zijn, is ook niet schokkerend. Een gezonde verhouding tegenover de utopie is een eeuwenoud dilemma. Persoonlijk verzet ik me wel tegen de opvatting dat we te kiezen hebben tussen een goed, deugdelijk privaat leven en een succesvol sociaal bestaan. Machiavelli's benadering heeft de merite om de hypocrisie bloot te leggen.

Vaak hoor je de frase: 'uiteraard is macht niet het doel, maar enkel het instrument'. Boer, pas dan op je ganzen. Mijn ervaring is dat meestal zij die dit riedeltje afdraaien, net de macht centraal zetten. Politici die dus dwepen met Machiavelli, ik wil er niet over oordelen, maar ik heb er een onhebbelijk gevoel bij. Uiteraard is het zo dat rechtvaardigheid en moraliteit niet zomaar evident samenvallen met het beleid van een land. Hegel stelde dat de wereldgeschiedenis voortschrijdt zonder zich iets aan te trekken van deugd of rechtvaardigheid. De implicatie bij Machiavelli lijkt te zijn: "en het zou ook naïef zijn om dat anders te willen". Dat het moeilijk is om het anders te doen, kan ik aannemen, maar dat we de ambitie om het anders te doen maar moeten opgeven...

-->

Machiavelli wordt meestal begrepen als de meester van het realisme in de politiek. In de “Discorsi. Gedachten over Staat en Politiek” creëert hij het geromantiseerde droombeeld van de Romeinse polis waar alle burgers hun eigenbelang opzij zetten en in alle gelukzaligheid het publieke goed nastreven. Goede wetten zou “burgers elkaar doen liefhebben”. Dit is allesbehalve “realpolitik” maar lijkt eerder een schrijver meegevoerd door het wollige mei68 gevoel. Machiavelli verwerpt vanuit zijn pleidooi voor de “res publica” het nastreven van het eigenbelang als onrepublikeins wat de Amerikaanse Founding Fathers net centraal stelden.

PS: De econoom Frank Knight maakte zich in de jaren 30 ook veel zorgen over het feit dat het overtuigingsvermogen en redenaarstalent slecht correleren met de "competence to counsel and to lead". (Knight, 1935, Economic theory and nationalism", 277)


Aanverwant
http://ivandecloot.blogspot.be/2014/09/vastklampen-aan-de-macht.html

Wat is er natuurlijker dan dat er na verkiezingen een aantal politici uit de schijnwerpers verdwijnen.

Daarom nog niet in de eerste plaats omdat ze electoraal afgestraft zijn maar gewoon omdat nieuwe coalities gevormd worden en het leggen van de puzzel onvermijdelijk inhoudt dat een aantal verschuivingen optreden.

Dat hierbij een aantal ego’s gekrenkt worden is totaal ondergeschikt aan het algemeen belang. Het is net één van de merites van een gezonde democratie dat niemand zich niet onbestendig aan de macht kan vastklampen. In politieke kringen wordt er nogal gedweept met Machiavelli en ik heb al eerder proberen te tonen dat hierbij vaak een erg selectieve lezing van diens werk opgevoerd wordt. Te vaak roept men de Italiaanse denker in om gedrag te verantwoorden waarvan het helemaal niet zeker is dat Machiavelli het zou tolereren omdat het niet gericht is op een groter goed maar het eigenbelang van de potentaat in kwestie. De ervaring wijst niet zelden uit dat net zij die zeggen dat macht op zich niet “vies” is zolang het maar als een instrument gebruikt wordt voor het algemeen belang, nogal eens net diegenen zijn bij wie de eigen persoon doorweegt op het grotere goed.

Wat ik in deze notitie wil aanbrengen, is het gedachtegoed van de filosoof Adam Smith die in zijn geschriften ook blijk gaf van een groot psychologisch inzicht in hen die de macht uitoefenen. Adam Smith zou volgens mij vandaag vooral hen aanklagen die de ontwikkelingen in Oekraïne uitbaten voor eigen profilering. De hoogmoed van politici stelde hij kan er zelfs toe leiden dat risico’s op gewelddadig conflict hen er niet van weerhoudt om zich in de schijnwerpers te werken:

“With what impatience does the man of spirit and ambition, who is depressed by his situation, look round for some great opportunity to distinguish himself? No circumstances, which can afford this, appear to him undesirable. He even looks forward with satisfaction to the prospect of foreign war, or civil dissension; and, with secret transport and delight, sees through all the confusion and bloodshed which attend them, the probability of those wished-for occasions presenting themselves, in which he may draw upon himself the attention and admiration of mankind.” (Theory of Moral Sentiments, I, iii, 2.5)

Smith wees er met zijn kennis van de menselijke zwakheden op dat het politieke beroep bij uitstek aantrekkelijk is voor met zogenaamd charisma en vooral op zoek naar faam. Smith maakte het onderscheid tussen hen op zoek naar wijsheid en deugd aan de ene kant en rijkdom en grootsheid aan de andere kant. Samen met Smith kunnen we ons ook verbazen dat een grote groep “hoogwaardigheidsbekleders” capaciteiten toedicht die niet realistisch zijn (‘easy empire over the affections of mankind”, TMS I iii 2.6) .

Het is ook opvallend hoe snel dergelijke figuren uit de gunst vallen eenmaal ze hun machtspositie verliezen:

"But he was no longer to be surrounded by that admiring mob of fools, flatterers, and dependants, who had formerly been accustomed to attend upon all his motions. He was no longer to be gazed upon by multitudes, nor to have it in his power to render himself the object of their respect, their gratitude, their love, their admiration"

En net daarom gruwelen mensen op machtsposities zo voor dat moment: “the fall from greatness so insupportable”.

Smith geeft een rake omschrijving van het leven van dergelijke leiders die steeds hunkerend blijven terugdenken aan de dagen dat ze nog wel tot de cirkel van de macht behoorden:

“That passion, when once it has got entire possession of the breast, will admit neither a rival nor a successor. To those who have been accustomed to the possession, or even to the hope of public admiration, all other pleasures sicken and decay. Of all the discarded statesmen who for their own ease have studied to get the better of ambition, and to despise those honours which they could no longer arrive at, how few have been able to succeed? The greater part have spent their time in the most listless and insipid indolence, chagrined at the thoughts of their own insignificancy, incapable of being interested i n the occupations of private life, without enjoyment, except when they talked of their former greatness, and without satisfaction, except when they were employed in some vain project to recover it."

 Adam Smith beschreef het uitoefenen van de macht dus als hoogst verslavend wat hij toeschreef aan de roem en bewondering die samenhangt met de positie. Een menselijke conditie die vaak gekoppeld is aan hoogmoed en zelfoverschatting:

“Great success in the world, great authority over the sentiments and opinions of mankind, have very seldom been acquired without some degree of this excessive self-admiration” … “the eloquent founders and leaders of the most numerous and most successful sects and parties; have many of them been, not more distinguished for their very great merit, than for a degree of presumption and self-admiration altogether disproportioned even to that very great merit. “(TMS, VI.iii.28)

Van al diegenen die vandaag een stap terugzetten in de politiek, moeten we dan misschien Wouter van Besiens woorden als inspiratie voor anderen beschouwen: "Het wezen van de politiek is dat je altijd op iemand anders zijn stoel zit." In De Standaard Weekblad antwoordde hij vervolgens op de vraag En hoe doe je dat dan: op iemand anders zijn stoel zitten zonder dat er heibel van komt?: 'Je stoel op tijd vrijmaken.'(DSW, 6-9-2014)

Regnabo, Regno, Regnavi, Sum sine regno 

Mochten alle potentaten meer doordrongen zijn van het idee van het Rad van Fortuin zouden hun onderdanen misschien een draaglijker bestaan hebben: "Regnabo, Regno, Regnavi, Sum sine regno". (I shall reign, I reign, I have reigned, I am without a realm):

Enkele woorden over Griekenland:
http://ivandecloot.blogspot.be/2015/07/er-was-veel-mismanagement-aan-de-zijde.html

Ook in de Griekenlandkwestie moet je zowel de gevaren van de piramidebouwers van links bestrijden (staatsschuld...) als die van rechts.

Ook in de Griekenlandkwestie moet je zowel de gevaren van de piramidebouwers van links bestrijden (staatsschuld...) als die van rechts. Opium voor het volk noem ik het weleens: linkse mensen willen geloven dat piramidebouwers enkel rechts zijn, rechtse dat ze enkel links zijn.

In http://www.lannoo.be/roekeloos lees je dat als men had gekozen voor schuldherschikking (en herkapitalisering van banken indien hierdoor nodig) de Griekse crisis nooit Europa had lamgelegd zoals gebeurd. De lobby daartegen heeft dan ook roekeloze proporties: de piramidebouwers in private en publieke sector hebben elkaar echter toen gevonden.

De meeste opvattingen over de Griekse crisis worden gedreven door de opvatting dat het niet correct is om aan schulden te verzaken. Onderliggend gaat het daarbij inderdaad om de integriteit van het economisch weefsel. Als zomaar contracten verbroken worden, zal heel het economisch proces snel disfunctioneel worden. Op dat inzicht zijn veel van onze economische instincten geënt. Evengoed hebben we echter over de eeuwen mechanismen ontwikkeld om schuldenaars te laten doorstarten. Het is ook in de bedrijfswereld courante praktijk om in te zien dat het niet altijd loont om de laatste euro te blijven opeisen. Maar dit botst dus wel op nogal wat fairnessopvattingen die ook hun bestaansreden hebben om dergelijke contractbreuken als afwijkingen op de norm te laten gelden. Daarom zijn dan ook instellingen zoals het Internationaal Muntfonds (IMF) in het leven geroepen om houdbaarheidsanalyses van soevereine schulden te maken. Net omdat nationale politici nogal eens de fictie boven de realiteit verkiezen, al dan niet uit zelfbehoud. In het geval van Griekenland heeft de expertenlogica van het IMF finaal echter de duimen moeten leggen. En dit voor de politieke logica van de Europese beslissers die optimistische groeivooruitzichten bleven hanteren om toch maar te blijven geloven in de houdbaarheid van de Griekse schuld. En dus ook voor hen die een tweede bailout voor de banken geruisloos wilden uitvoeren waarbij dezelfde namen eerst massaal belegd hadden in rommel uit de VS en dan in Griekenland. Roekeloos lenen creëert een verantwoordelijkheid aan twee kanten. Sommigen hebben de instinctieve (en deels terechte) afkeer van het idee van schuldherschikking misbruikt om zichzelf uit de wind te zetten.
http://www.itinerainstitute.org/nl/artikel/euroleed-en-het-betalen-van-het-gelag

Ik stel niet dat de dimensie links versus rechts niet relevant is, enkel dat de dimensie roekeloos versus anti-roekeloos vaak even pertinent is. www.lannoo.be/roekeloos

Over de euro:
Het trilemma of de onmogelijkheidsdriehoek stelt dat de natiestaat, democratie en economische integratie (euro, globalisering) niet kunnen samengaan. Onder de goudstandaard kon de natiestaat gecombineerd worden met economische integratie maar dit ging ten koste van de democratische arbitragevrijheid, de euroisering betekent dat integratie mogelijk is maar dan moeten bevoegdheden weggehaald worden van de natiestaat.
http://www.itinerainstitute.org/nl/artikel/pie-sky

De raad van bestuur van de Europese Centrale Bank (ECB) heeft boeiende discussies achter de rug. Keer op keer moest ze beslissen over de toegang van de Griekse banken tot de liquiditeitsprogramma’s, in aanwezigheid van Yannis Stournaras, de gouverneur van de Griekse centrale bank.

Veel van de huidige discussies houden eigenlijk een fictie in stand die heel ver afstaat van de realiteit

De ELA-noodkredieten (Emergency Liquidity Arrangement) wijken af van de standaardregel die stelt dat mogelijke verliezen gelijk verdeeld worden over de 19 centrale banken van de eurozone. Dit betekent: in verhouding met de omvang van hun economie en bevolking.
ELA treedt in werking als banken onvoldoende geschikt onderpand hebben om bij de centrale bank aan te bieden in het geval van liquiditeitsoperaties. Hierbij blijft theoretisch het risico bij de nationale centrale bank en dit gebeurt normaal aan een hogere rente.
De ECB heeft weliswaar een boek met regels, maar dat wordt herschreven zoveel men wil. De flexibiliteit om van die regels af te wijken, blijkt onbeperkt.

© BELGAPLUS

Zo kon Griekenland eerder zijn banken van liquiditeiten voorzien onder de standaardprocedure, ondanks het feit dat het onderpand toen al technisch niet meer geldig was. Griekse banken bleken aan elkaar te lenen, waarna deze leningen geëffectiseerd aangeboden werden als onderpand voor... nieuwe liquiditeiten. Het is een achterpoortje dat eerder ook de Ierse banken gebruikten.
De waarheid is dus dat de ECB de regels kan aanpassen aan de omstandigheden. Veel van de huidige discussies houden eigenlijk een fictie in stand die heel ver afstaat van de realiteit. Zo leenden de Griekse banken eind vorig jaar al 56 miljard euro van het eurosysteem via de Griekse nationale bank. Ze hielden nochtans maar 12 miljard aan in overheidspapier dat ze konden gebruiken als onderpand. Bovendien was een belangrijk deel daarvan schatkistpapier, waarvoor de ECB aparte regels hanteert. Regels die ze ook op eigen houtje aanpast. Leden van de ECB hebben zelfs al aangegeven dat het perfect mogelijk is dat Griekenland bankroet gaat en tegelijkertijd tot de eurozone blijft behoren. De mogelijke scenario’s zijn dus veel talrijker dan analisten vandaag doen uitschijnen.

Kraan dicht

Het stopzetten van de Griekse financiering is een politieke beslissing, die hooguit verpakt kan worden als een technocratische beslissing van de ECB. Wat als de kraan dichtgedraaid wordt? Wel, de geschiedenis bevat talloze voorbeelden waar op dat moment overgestapt wordt op depositocertificaten. Jaarlijks doet de Griekse staat binnenlandse betalingen van ongeveer 80 miljard euro voor lonen en uitkeringen. Als de Griekse overheid alle ambtenarensalarissen in dergelijke certificaten uitkeert, heeft ze onmiddellijk meer dan genoeg euro’s om de buitenlandse leningen terug te betalen. In de Verenigde Staten hebben de deelstaten zich al meermaals op deze techniek verlaten.

De Griekse ambtenaren betalen in deposito- certificaten, koopt alleen enkele maanden tijd.

De geloofwaardigheid van de Griekse overheid bij haar eigen burgers bevindt zich echter ver onder het nulpunt. Het gebruik van dit type certificaten lijkt aanlokkelijk omdat Griekenland tegelijkertijd tot de eurozone blijft behoren, maar het binnenlands betaalverkeer faciliteert zonder afhankelijk te zijn van de euro. De problemen die de staat heeft om belastingen te innen, zullen er wellicht door worden verergerd. Als de Griekse staat zo’n parallelle munt mogelijk maakt, zullen de Griekse banken ervaren dat de bevolking verder euro’s afhaalt en dat ze zelf overspoeld worden met certificaten.
Het systeem met depositocertificaten zou dan een tijdelijke oplossing blijken voor de financieringsproblemen van de Griekse staat, maar het zou de problemen van de banken waarschijnlijk nog complexer maken. Meer dan enkele maanden tijd kopen zal het dan ook niet doen. Maar voor Yanis Varoufakis is dat vandaag misschien meer dan genoeg.

De mogelijke scenario’s zijn veel talrijker dan analisten vandaag doen uitschijnen. Het stopzetten van de Griekse financiering is een politieke beslissing, die hooguit verpakt kan worden als een technocratische beslissing van de ECB. Wat als de kraan dichtgedraaid wordt? Wel, de geschiedenis bevat talloze voorbeelden waar op dat moment overgestapt wordt op depositocertificaten. Jaarlijks doet de Griekse staat binnenlandse betalingen van ongeveer 80 miljard euro voor lonen en uitkeringen. Als de Griekse overheid alle ambtenarensalarissen in dergelijke certificaten uitkeert, heeft ze onmiddellijk meer dan genoeg euro’s om de buitenlandse leningen terug te betalen. In de Verenigde Staten hebben de deelstaten zich al meermaals op deze techniek verlaten. De Griekse ambtenaren betalen in deposito- certificaten, koopt alleen enkele maanden tijd. De geloofwaardigheid van de Griekse overheid bij haar eigen burgers bevindt zich echter ver onder het nulpunt. Het gebruik van dit type certificaten lijkt aanlokkelijk omdat Griekenland tegelijkertijd tot de eurozone blijft behoren, maar het binnenlands betaalverkeer faciliteert zonder afhankelijk te zijn van de euro. De problemen die de staat heeft om belastingen te innen, zullen er wellicht door worden verergerd. Als de Griekse staat zo’n parallelle munt mogelijk maakt, zullen de Griekse banken ervaren dat de bevolking verder euro’s afhaalt en dat ze zelf overspoeld worden met certificaten. Het systeem met depositocertificaten zou dan een tijdelijke oplossing blijken voor de financieringsproblemen van de Griekse staat, maar het zou de problemen van de banken waarschijnlijk nog complexer maken. Meer dan enkele maanden tijd kopen zal het dan ook niet doen. Maar voor Yanis Varoufakis is dat vandaag misschien meer dan genoeg. 

Misschien www.lannoo.be/roekeloos toch eens in het Engels vertalen want ik ken nog altijd geen internationaal boek dat het syndroom van de piramidebouwers van links als rechts verbindt: beiden gaan onverantwoord om met het geld van iedereen.

Er was veel mismanagement aan de zijde van Griekenland Zij zullen helaas de gevolgen dragen Er was ook veel mismanagement aan de zijde van de EU: zij niet

Ook in de Griekenlandkwestie moet je zowel de gevaren van de piramidebouwers van links bestrijden (staatsschuld...) als die van rechts. Opium voor het volk noem ik het weleens: linkse mensen willen geloven dat piramidebouwers enkel rechts zijn, rechtse dat ze enkel links zijn.

In http://www.lannoo.be/roekeloos lees je dat als men had gekozen voor schuldherschikking (en herkapitalisering van banken indien hierdoor nodig) de Griekse crisis nooit Europa had lamgelegd zoals gebeurd. De lobby daartegen heeft dan ook roekeloze proporties: de piramidebouwers in private en publieke sector hebben elkaar echter toen gevonden.

De meeste opvattingen over de Griekse crisis worden gedreven door de opvatting dat het niet correct is om aan schulden te verzaken. Onderliggend gaat het daarbij inderdaad om de integriteit van het economisch weefsel. Als zomaar contracten verbroken worden, zal heel het economisch proces snel disfunctioneel worden. Op dat inzicht zijn veel van onze economische instincten geënt. Evengoed hebben we echter over de eeuwen mechanismen ontwikkeld om schuldenaars te laten doorstarten. Het is ook in de bedrijfswereld courante praktijk om in te zien dat het niet altijd loont om de laatste euro te blijven opeisen. Maar dit botst dus wel op nogal wat fairnessopvattingen die ook hun bestaansreden hebben om dergelijke contractbreuken als afwijkingen op de norm te laten gelden. Daarom zijn dan ook instellingen zoals het Internationaal Muntfonds (IMF) in het leven geroepen om houdbaarheidsanalyses van soevereine schulden te maken. Net omdat nationale politici nogal eens de fictie boven de realiteit verkiezen, al dan niet uit zelfbehoud. In het geval van Griekenland heeft de expertenlogica van het IMF finaal echter de duimen moeten leggen. En dit voor de politieke logica van de Europese beslissers die optimistische groeivooruitzichten bleven hanteren om toch maar te blijven geloven in de houdbaarheid van de Griekse schuld. En dus ook voor hen die een tweede bailout voor de banken geruisloos wilden uitvoeren waarbij dezelfde namen eerst massaal belegd hadden in rommel uit de VS en dan in Griekenland. Roekeloos lenen creëert een verantwoordelijkheid aan twee kanten. Sommigen hebben de instinctieve (en deels terechte) afkeer van het idee van schuldherschikking misbruikt om zichzelf uit de wind te zetten.
http://www.itinerainstitute.org/nl/artikel/euroleed-en-het-betalen-van-het-gelag

Ik stel niet dat de dimensie links versus rechts niet relevant is, enkel dat de dimensie roekeloos versus anti-roekeloos vaak even pertinent is. www.lannoo.be/roekeloos

Over de euro:
Het trilemma of de onmogelijkheidsdriehoek stelt dat de natiestaat, democratie en economische integratie (euro, globalisering) niet kunnen samengaan. Onder de goudstandaard kon de natiestaat gecombineerd worden met economische integratie maar dit ging ten koste van de democratische arbitragevrijheid, de euroisering betekent dat integratie mogelijk is maar dan moeten bevoegdheden weggehaald worden van de natiestaat.
http://www.itinerainstitute.org/nl/artikel/pie-sky

De raad van bestuur van de Europese Centrale Bank (ECB) heeft boeiende discussies achter de rug. Keer op keer moest ze beslissen over de toegang van de Griekse banken tot de liquiditeitsprogramma’s, in aanwezigheid van Yannis Stournaras, de gouverneur van de Griekse centrale bank.

Veel van de huidige discussies houden eigenlijk een fictie in stand die heel ver afstaat van de realiteit

De ELA-noodkredieten (Emergency Liquidity Arrangement) wijken af van de standaardregel die stelt dat mogelijke verliezen gelijk verdeeld worden over de 19 centrale banken van de eurozone. Dit betekent: in verhouding met de omvang van hun economie en bevolking.
ELA treedt in werking als banken onvoldoende geschikt onderpand hebben om bij de centrale bank aan te bieden in het geval van liquiditeitsoperaties. Hierbij blijft theoretisch het risico bij de nationale centrale bank en dit gebeurt normaal aan een hogere rente.
De ECB heeft weliswaar een boek met regels, maar dat wordt herschreven zoveel men wil. De flexibiliteit om van die regels af te wijken, blijkt onbeperkt.

© BELGAPLUS

Zo kon Griekenland eerder zijn banken van liquiditeiten voorzien onder de standaardprocedure, ondanks het feit dat het onderpand toen al technisch niet meer geldig was. Griekse banken bleken aan elkaar te lenen, waarna deze leningen geëffectiseerd aangeboden werden als onderpand voor... nieuwe liquiditeiten. Het is een achterpoortje dat eerder ook de Ierse banken gebruikten.
De waarheid is dus dat de ECB de regels kan aanpassen aan de omstandigheden. Veel van de huidige discussies houden eigenlijk een fictie in stand die heel ver afstaat van de realiteit. Zo leenden de Griekse banken eind vorig jaar al 56 miljard euro van het eurosysteem via de Griekse nationale bank. Ze hielden nochtans maar 12 miljard aan in overheidspapier dat ze konden gebruiken als onderpand. Bovendien was een belangrijk deel daarvan schatkistpapier, waarvoor de ECB aparte regels hanteert. Regels die ze ook op eigen houtje aanpast. Leden van de ECB hebben zelfs al aangegeven dat het perfect mogelijk is dat Griekenland bankroet gaat en tegelijkertijd tot de eurozone blijft behoren. De mogelijke scenario’s zijn dus veel talrijker dan analisten vandaag doen uitschijnen.

Kraan dicht

Het stopzetten van de Griekse financiering is een politieke beslissing, die hooguit verpakt kan worden als een technocratische beslissing van de ECB. Wat als de kraan dichtgedraaid wordt? Wel, de geschiedenis bevat talloze voorbeelden waar op dat moment overgestapt wordt op depositocertificaten. Jaarlijks doet de Griekse staat binnenlandse betalingen van ongeveer 80 miljard euro voor lonen en uitkeringen. Als de Griekse overheid alle ambtenarensalarissen in dergelijke certificaten uitkeert, heeft ze onmiddellijk meer dan genoeg euro’s om de buitenlandse leningen terug te betalen. In de Verenigde Staten hebben de deelstaten zich al meermaals op deze techniek verlaten.

De Griekse ambtenaren betalen in deposito- certificaten, koopt alleen enkele maanden tijd.

De geloofwaardigheid van de Griekse overheid bij haar eigen burgers bevindt zich echter ver onder het nulpunt. Het gebruik van dit type certificaten lijkt aanlokkelijk omdat Griekenland tegelijkertijd tot de eurozone blijft behoren, maar het binnenlands betaalverkeer faciliteert zonder afhankelijk te zijn van de euro. De problemen die de staat heeft om belastingen te innen, zullen er wellicht door worden verergerd. Als de Griekse staat zo’n parallelle munt mogelijk maakt, zullen de Griekse banken ervaren dat de bevolking verder euro’s afhaalt en dat ze zelf overspoeld worden met certificaten.
Het systeem met depositocertificaten zou dan een tijdelijke oplossing blijken voor de financieringsproblemen van de Griekse staat, maar het zou de problemen van de banken waarschijnlijk nog complexer maken. Meer dan enkele maanden tijd kopen zal het dan ook niet doen. Maar voor Yanis Varoufakis is dat vandaag misschien meer dan genoeg.

De mogelijke scenario’s zijn veel talrijker dan analisten vandaag doen uitschijnen. Het stopzetten van de Griekse financiering is een politieke beslissing, die hooguit verpakt kan worden als een technocratische beslissing van de ECB. Wat als de kraan dichtgedraaid wordt? Wel, de geschiedenis bevat talloze voorbeelden waar op dat moment overgestapt wordt op depositocertificaten. Jaarlijks doet de Griekse staat binnenlandse betalingen van ongeveer 80 miljard euro voor lonen en uitkeringen. Als de Griekse overheid alle ambtenarensalarissen in dergelijke certificaten uitkeert, heeft ze onmiddellijk meer dan genoeg euro’s om de buitenlandse leningen terug te betalen. In de Verenigde Staten hebben de deelstaten zich al meermaals op deze techniek verlaten. De Griekse ambtenaren betalen in deposito- certificaten, koopt alleen enkele maanden tijd. De geloofwaardigheid van de Griekse overheid bij haar eigen burgers bevindt zich echter ver onder het nulpunt. Het gebruik van dit type certificaten lijkt aanlokkelijk omdat Griekenland tegelijkertijd tot de eurozone blijft behoren, maar het binnenlands betaalverkeer faciliteert zonder afhankelijk te zijn van de euro. De problemen die de staat heeft om belastingen te innen, zullen er wellicht door worden verergerd. Als de Griekse staat zo’n parallelle munt mogelijk maakt, zullen de Griekse banken ervaren dat de bevolking verder euro’s afhaalt en dat ze zelf overspoeld worden met certificaten. Het systeem met depositocertificaten zou dan een tijdelijke oplossing blijken voor de financieringsproblemen van de Griekse staat, maar het zou de problemen van de banken waarschijnlijk nog complexer maken. Meer dan enkele maanden tijd kopen zal het dan ook niet doen. Maar voor Yanis Varoufakis is dat vandaag misschien meer dan genoeg. 

Misschien www.lannoo.be/roekeloos toch eens in het Engels vertalen want ik ken nog altijd geen internationaal boek dat het syndroom van de piramidebouwers van links als rechts verbindt: beiden gaan onverantwoord om met het geld van iedereen.

civil law

The Church Fathers preserved the classical assumption that since the material wealth of humanity was more or less fixed, the gain of some could only come at a loss to others. 

The Scholastic theologians of the period developed a more nuanced and less hostile attitude toward trade, distinguished profits arising from sales or the employment of others from the stigmatized category of usury.

Civil law emphasized the protection of property and served as a reservoir of more favorable attitudes toward the accumulation of wealth.

Thomas Aquinas revived and expanded Aristotle's arguments in favor of the social utility of private property. Aristotle view man as an essentially political being who could achieve his fullest development only through participation in the community.

Civil jurisprudence stressed the rule of law and regarded the protection of property from arbitrary confiscation by government as a central freedom.

Hugo Grotius (The rights of war and peace, 1625) asserted that there are several Ways of Living, some better than others, and every one may choose what he pleases of all those Sorts.

Smiths method of investigating social life: It called for an identifying widely shared psychological propensities-such as the propensity to seek the attention and approval of others- and for attempting to explain the regularities of human action in terms of those propensities.

Jansenist Jean Donnat declared in 1689 that self-love was "the incomprehensible remedy" which God had created the preserve society despite man's fallen state.

"The fall of man not having freed him from his wants, and having on the contrary multiplied them, it has also augmented the necessity of labor and commerce, and of ties; for no man being sufficient of himself to procure the necessaries and conveniences of life, the diversity of wants engages men in an infinite number of ties, without which they could not life. This state of mankind induces those who are governed only by a principle of self-love, to subject themselves to labor, to commerce, and to ties which their wants render necessary.  We see, then, in self-love, that this principle of all the evils is, a cause from whence it derives an infinite number of good effects. And thus we may consider this venom of society as a remedy which God makes use of for supporting it, seeing that although it produces in those persons whom it animates only corrupted fruits yet it imparts all these advantages to society."

Jansenist Pierre Nicole:
"Although nothing is more opposed to charity which relates everything to God than self-love which resolves entirely around the self, yet there is nothing more similar to the effects of charity than those of self-love.  So closely does it follow the same paths that one could hardly do better in marking those to which charity should lead us, than to discover those actually taken by enlightened self-love. Only God's grace can bring ultimate salvation, but enlightened self-love can create this-worldly "human decency".


According to the civic tradition, the pursuit of wealth corrupted the virtuous citizen, who should sacrifice his private concerns for those of the commonwealth, defending it in war and seeking glory. According to the Christian tradition, the pursuit of wealth distracted people from the pursuit of salvation. Voltaire attempted to reverse the terms of the Christian and civic traditions by making poverty seem sordid. "Abundance is the mother of the arts." Material prosperity was the prerequisite for civilization would be repeated by virtually every proponent of economic growth".

AS: The wealth of a state consists in the cheapness of provision and all other necessaries and conveniences of life.

Scottish :
Society could not be and need not be governed by some shared faith or purpose which dictated the proper distribution of property. It should property and exchange, but it should not try to provide "distributive justice" by allocating possessions according to some universally shared criteria, since there are no such criteria. David Hume (Enquiry concerning the principles of morals, 1751): "We shall suppose, that a creature, possessed of reason, but unacquainted with human nature, deliberates with himself what rules of justice or property would best promote public interest, and establish peace and security among mankind: His most obvious thought would be, to assign the largest possessions to the most extensive virtue, and give every one the power of doing good, proportioned to his inclination. In a perfect theocracy, where a being, infinitely intelligent, governs by particular volitions, this rule would certainly have place, and might serve to the wisest purposes: But were mankind to execute such a law; so great is the uncertainty of merit, both from its natural obscurity, and from the self-conceit of each individual, that no determinate rule of conduct would ever result from it; and the total dissolution of society must be the immediate consequence. Fanatics may suppose, that dominion is founded on grace, and that saints alone inherit the earth; but the civil magistrate very justly puts these sublime theorists on the same footing with common robbers, and teaches them by the severest discipline, that a rule, which, in speculation, may seem the most advantageous to society, may yet be found, in practice, totally pernicious and destructive."



voka..
AS: "Whenever the legislator attempts to regulate the differences between masters and their workmen, its counsellors are always the masters." "But in the mercantile system, the interest of consumer is almost constantly sacrificed to that of the producer; and it seems to consider production, and not consumption, as the ultimate end and object of all industry and commerce".

The merchants and manufacturers had the greatest success in persuading legislators that their particular interests were identical to the general interest. 


 Smith valued the market most because it promoted the development of cooperative modes of behavior and because it made men more self-controlled and more likely to subordinate their asocial passions to the needs of others."

Beneficence which prompts us to promote the happiness of others, is a superior virtue. Precisely for that reason, we cannot depend upon it or expect it of most men. We should applaud it when it occurs, but we should not use force to punish those who do not act as beneficently as we would wish. Justice is the sense of fairness which forbids us from injuring others for our own advantage.


Although commercial society provides for the "inferior prudence" required for the pursuit of self-interest, it also demands that at least some its members acquire that "superior prudence".

Smith wanted statesmen guided by ideals but he warned of the dangers of trying to implement those policy ideals all at once. To do so would commit the error the "man of system" who is "often so enamoured with the supposed beauty of his own ideal plan of government, that he cannot suffer the smallest deviation from any part of it".

".. but like Solon, when he cannot establish the best system of laws, he will endeavour to establish the best that people can bear."

Max Weber: "Unbridled avarice is not in the least the equivalent of capitalism, still less of its spirit. Capitalism may actually amount to the restraint, or at least the rational tempering, of this irrational impulse."

spindoctoring

De perceptie van de realiteit is gemakkelijker te manipuleren dan de realiteit

Het is een ijzeren wet dat zwakke leiders dan kiezen voor het eerste

Justitieplan 2008

Minister van Justitie Jo Vandeurzen (CD&V), doorgaans geen roeper, heeft de rechters, magistraten, advocaten en alle andere gerechtsspecialisten op een plechtigheid in Hasselt toch eens goed ingepeperd dat het vijf na twaalf is voor de Belgische justitie. Als de heren en dames van de magistratuur nog vragen zouden hebben waarom het gerecht in België niet meer meekan, dan heeft de minister daar zo zijn analyse van. Vandeurzen, unplugged. 

 

'De achterstand is grotendeels het gevolg van gebrekkige werkprocessen en weinig coördinatie tussen de te verwerken werkvolumes en de

beschikbare middelen. Achter de naakte cijfers schuilt het gemis aan modern personeelsbeleid.'
'De waarheid is dat de centrale administratie er niet in slaagt penale boetes en gerechtskosten in te vorderen. Meer dan de helft van de niet spontaan betaalde boetes wordt niet meer ingevorderd. De uitvoering van de straft volgt de veroordeling niet consequent en niet snel genoeg op. De strafuitvoering is bijgevolg niet geloofwaardig.'
'Onderzoeken tonen aan dat een slankere overheid de economie ten goede komt. Volgens berekeningen zou ons overheidsapparaat gemiddeld tot 4 procent van het bruto binnenlands product te groot zijn. Bovenop is er een gebrek aan effectiviteit en doeltreffendheid.'
'De mythe une bonne justice n'a pas de prix is niet vol te houden. Justitie is eraan gehouden op een verantwoorde manier met de beschikbare middelen om te gaan. Haar producten en diensten moeten aan kwaliteitseisen voldoen. De mondige burger wil kwaliteit voor zijn belastinggeld.'

'Uit een analyse van de doorstroming van dossiers in de strafrechtelijke keten blijkt dat in België zowat drie procent van de door de politie geverbaliseerde feiten uiteindelijk zijn weg vindt tot de rechtbank en aanleiding geeft tot een veroordeling. Nederland haalt 45%. De vergelijking met Nederland roept vragen op. Is ons Openbaar Ministerie voldoende bezig met waar het echt mee bezig moet zijn?'
'In Nederland heeft men resoluut gekozen alle straffen, ook de kleine straffen, effectief uit te voeren. Bijgevolg is de gevangeniscapaciteit in 10 jaar verviervoudigd.'
'Ook wat betreft het aantal magistraten en het gerechtspersoneel zit België in de top vijf van Europa, verschillende landen doen het met veel minder.'
'De achterstand wordt niet gemonitord. In België bestaan onaanvaardbare wachttijden als gevolg van de gerechtelijke achterstand. De burger heeft geen aanspreekpunt om hierover zijn verhaal te doen.'

'De voorbeelden illustreren een voor de hand liggende conclusie: er is geen enkele reden waarom de Belgische justitie niet -zoals in het buitenland- efficiënter kan georganiseerd worden. Met een betere inzet van beschikbare middelen, die per definitie beperkt zijn. Onze gerechtelijke structuren zijn nog grotendeels gebaseerd op datgene wat in de steigers werd gezet in de negentiende eeuw.'
'Ik heb eens op televisie moeten antwoorden op de vraag waarom er in het gerechtsgebouw in Brugge geen wc-papier meer beschikbaar was. Ik zou het daar echt graag bij houden.'
'De problemen zijn in belangrijke mate terug te voeren op de overbevolking in de gevangenissen, waardoor gestraften hun straf niet onmiddellijk krijgen. We stellen vast dat voor een aantal mensen geen uitvoering meer volgt.'
'Zoals dat helaas vaak gebeurt, moet er eerst een drama zijn dat de publieke opinie beroert, voor de politiek over de nodige autoriteit beschikt om alle

weerstanden te overwinnen die zo'n hervorming in de weg staan. De laatste keer dat de politiek er zijn tanden in heeft gezet was na de affaire-Dutroux. En justitie is wat dat betreft een taaie organisatie. Want het is natuurlijk al te simpel om een aantal dure consultants los te laten op de organisatie en dan een aantal wetten in elkaar te steken. Zo werkt dat niet.'
'Als het vertrouwen van de burger in justitie de jongste tijd geschokt is, heeft dat veel te maken met de strafuitvoering. De mensen zien dat jonge criminelen worden opgepakt en meteen weer worden vrijgelaten. Ze vernemen dat er wachtlijsten zijn voor het elektronische toezicht en dat er in de tussentijd tijdens de strafonderbreking geen straf is. Dat wekt ergernis op. Mensen ervaren dit als een vorm van straffeloosheid, als een falen van Justitie.'
Lees de volledige speech van minister Jo Vandeurzen op www.nieuwsblad.be/vandeurzen

gfr ■

Veel beloven verzwakt het vertrouwen.